17. júní á Reykhólum

Á þjóðhátíðardaginn var nokkuð hvasst og var auglýstri dagskrá á Reykhólum breytt vegna þess. Skrúðganga sem átti að vera gegnum plássið var blásin af í bókstaflegri merkingu. Þrátt fyrir það kom fólk saman í Hvanngarðabrekkunni, þar sem er ágætis skjól og þar hlýddu gestir á ávarp fjallkonunnar, börnin fóru í leiki og allir fengu veitingar í boði kvenfélagsins Kötlu.

Í hlutverki fjallkonunnar að þessu sinni var Marie-Susann Zeise, lýðheilsufulltrúi, og flutti hún ljóðið Íslands minni eftir Gest Pálsson, en hann fæddist á Miðhúsum árið 1852 og stendur minnisvarði um hann við þjóðveginn fyrir ofan Miðhús.

Íslands minni

Til einskis er að glápa á gamlar tíðir
og gráta frægð, sem nú er orðin hjóm.
Hví fá ei skilið dáða-daufir lýðir,
á dauðu tré að vaxa ei lífsins blóm?
Nei, þyngra´ er verkið. Landsins lýðir vaki
og leggi í stritið allt sitt þrek og blóð
til þess að lyfta tímans Grettis-taki
og til að skapa röskva og nýja þjóð.

Sú trú er reist á voru vonarbjargi,
að verk það takist heldur fyrr en síð,
og þjóðin leysist undan fornu fargi
og fagni loksins sinni nýju tíð.
Þá fyrst mun vakna lýður landsins fríða
úr leiðsludraum og snauðum mælgisklið
og teyga hið besta úr brjóstum sinna tíða
og bæta nýrri frægð þá gömlu við.

Og hvar sem leið vor liggur vítt um geima,
þér, land vort, ei vér gleymum nokkra stund,
því alltaf áttu´ í huga vorum heima
í háreyst dags og kyrrum næturblund.
Hvort lífsins blær er ljúfur eða svalur,
það landið við oss heilagt tengir band,
því þú ert vorrar æsku unaðsdalur,
þú okkar bjarta, hjartans, hjartans land.

Gestur Pálsson.