Tenglar

Reynir Halldˇrsson, minningaror­

Reynir Halldˇrsson,  mynd Steinunn MatthÝasdˇttir
Reynir Halldˇrsson, mynd Steinunn MatthÝasdˇttir

 

Reynir Halldórsson. F.10.01. 1926.  D. 26.12.2017

 

Það varð stutt á milli andláts þeirra bræðra Garðars og Reynis sem áður fyrr bjuggu  saman í  tvíbýli á Hríshóli í Reykhólasveit. Garðar flutti  síðan  suður og eftir það  bjuggu   Reynir og Gisela kona hans  myndarbúi á Hríshóli í mörg ár.

 

Ég minnist þess að meðan ég bjó í Hnífsdal og átti leið akandi um Reykhólasveitina,  þá vakti  það alltaf athygli mina hve snyrtilegt var heim að líta að Hríshóli.   Og eitt sinn er ég var á ferð með  fjölskylduna  á leið um landið sumarið  1964, hafði mjólkin klárast á leiðinni. Það var ekki ásættanlegt að vera mjólkurlaus  með þrjú smábörn í bílnum.  Þá var mjólk  seld í mjólkurbúð  Kaupfélagsins   á Ísafirði og mæld á brúsa, sem fólk kom með.  Í Hnífsdal  var mjólkin einnig seld með sama hætti í útibúi Kaupfélagsins, eða  komið með mjólk í brúsum frá sveitaheimilum, sem dreift var heim til fólks.  Ég var auðvitað  með einn slíkan  brúsa  í bílnum.   Og rétt komin af Þorskafjarðarheiðinni  lá beint við að fara heim að Hríshóli til að kaupa  mjólk í brúsann.  Það var auðsótt mál, en þá var ekki verið að spá í það hvort mjólkin væri gerilsneydd eins og síðar varð.  Enda varð okkur gott af mjólkinni frá Hríshóli. 


Eftir að ég flutti  í Reykhólasveitina 1996, kynntist ég þeim hjónum  Reyni og Giselu betur og ekki nema að öllu góðu.  Það var skemmtilegt að spjalla við Reyni , sem þekkti alla og fylgdist vel með öllu sem gerðist í sveitinni. Hann var alltaf til í að gefa góð ráð og upplýsingar um sveitina.  Þau hættu síðan  búskap þegar árin færðust yfir  og seldu jörðina en bjuggu áfram í  húsinu á Hríshóli all mörg ár eftir það.  Ég held  að Reynir hafi samt alltaf haldið áfram að hafa auga með búskapnum hjá nýju eigendunum  og þeim hafi ekki þótt það neitt verra að njóta aðstoðar hans.  Þau  hjónin fluttu sig svo seinna  í íbúð fyrir  aldraða í Búðardal og   þar tóku þau virkan þátt í starfinu í  Félagi eldri borgara og Gisela var  þar formaður um tíma.


Reynir  fann sér eitt og annað til dundurs, ekki síst í að snyrta og fegra umhverfið.   Eftir að Gisela lést fyrir nokkrum árum  hélt Reynir  áfram sjálfstæðri búsetu, en sótti þó ýmsa þjónustu í Dvalarheimilið Silfurtún í Búðardal.  Síðustu vikurnar var hann þar  alveg  til heimilis.  Systir mín Þrúður segir hann hafa verið góðan nágranna, hjálpfúsan og vinsamlegan.  Hann leit oft eftir húsi þeirra  hjóna á Sunnubrautinni ef þau voru fjarverandi.  Síðast hitti ég Reyni um miðjan nóvember s.l.  þega Félag eldri borgara var með samkomu og kórsöng í  Hjúkrunarheimilinu Barmahlíð á Reykhólum.  Hann var glaðlegur eins og alltaf, en þó greinilega ekki jafn hress og áður.  Á þeim tima var hann kominn með þann sjúkdóm sem sigraði hann að lokum.

 

Ég þakka  honum skemmtilegar samverustundir  og vináttu í gegnum árin.  Það er alltaf sjónarsviptir af  mönnum eins og honum, sem yrkja jörðina  af natni og ganga vel um allt sem þeim er trúað fyrir.  Guð blessi minningu Reynis og Giselu frá Hríshóli.

 

 

 

Jóna Valgerður Kristjánsdóttir

_______________________________________________________________________________

 


   

Minningargrein um Reyni Halldórsson:


 

Á árum áður þegar við Djúpmenn áttum leið suður á bóginn yfir Þorskafjarðarheiði, framhjá Bjarkarlundi og Reykhólavegamótum, blasti næst við augum, ofan vegar, bærinn Hríshóll, mjög vel hýstur með víðáttumikil tún í góðri rækt og þráðbeinar gallalausar girðingar. 

 

Á þessum bæ var snyrtimennska augljóslega í hávegum höfð. Þar bjuggu, vissi ég, Reynir og Gisela, þýskættuð skörungskona sem í tvo áratugi var allsráðandi á skrifstofu Kaupfélags Króksfjarðar, en við Skjaldfannarbændur vorum um skeið í sláturfjárviðskiptum þar. Betra var að hafa Giselu með sér en móti, enda kappkostaði ég það. Börn áttu þau tvö, óvenju mannvænleg, Reinhard og Ingibjörgu.

 

Svo líða árin og þau mjög mörg, þjóðleið Djúpmanna lá ekki lengur framhjá Hríshóli og þar orðin ábúendaskipti, Reynir og Gisela flutt suður í Búðardal.

 

Þá kemur það næst við þessa sögu að á sumardaginn fyrsta 2016 lítur hér inn hjá mér ásamt nágrönnum Ingibjörg Reynisdóttir og líst svo vel á bústofninn að hún gefur kost á sér sem lambaljósa á komandi sauðburði. Það var heldur betur fagnaðarefni og dró þann dilk á eftir sér að síðan hefur hún verið mín búskaparlega hægri hönd þegar mikils hefur þurft við. Inga sagði mér margt af föður sínum og persónuleg kynni okkar Reynis jukust að sama skapi. Gisela dó síðsumars 2008, en Reynir bjó áfram í parhúsi þeirra í Búðardal.

 

Á vesturleið um miðjan ágúst tók hann á móti mér á dyrahellunni sinni, ótrúlega unglegur og teinréttur, þrátt fyrir rúma níu áratugi á herðunum. Sest var við eldhúsborðið yfir mjólkurglasi og jólaköku. Ég sagði frá, en húsráðandi, sem ekki var margmáll maður, en því betri hlustandi, skaut að orði og orði. Eldhúsglugginn vissi í norðvestur í átt til Reykhólasveitar og þangað renndi Reynir augum er talið barst stuttlega að búskapnum á Hríshóli. Nær okkur blöstu við slegnar túnskákir með rúllum og gamli bóndinn lét þess getið að þeir sem þar heyjuðu hefðu alveg mátt slá nær girðingum og skurðbökkum og illt væri að sjá vindinn vefja plastinu aftur utan af heyinu.

 

Það hafði talast svo til að ég tæki með mér heim girðingarstaura sem Reynir hafði verið að vinna úr tilfallandi úrgangstimbri. Staurahornið hans var einstakt dæmi um þá vandvirkni, snyrtimennsku og hagar hendur sem erfst höfðu svo vel til Ingu dóttur hans. Allt nákvæmlega flokkað eftir lengdum og gildleika og renglur milli stauralaga, svo allt héldist þurrt og tvívírbundið yfir stæðurnar. Hver staur framhöggvinn með svo flugbeittri skaröxi að líkja mátti við velyddaðan blýant.

 

Er haustaði fór heilsu Reynis ört hrakandi og nú er hann horfinn yfir móðuna miklu. En hann er mér áfram lýsandi dæmi um þá aðgætni, elju, nýtni og nægjusemi, sem var svo ríkur og raunar nauðsynlegur þáttur í fari þeirrar kynslóðar sem nú er að hverfa af sjónarsviðinu. Blessuð sé minning þessa mæta manns. Ég sendi ástvinum einlægar samúðarkveðjur.

 

Indriði Aðalsteinsson.

   

Signř MagnfrÝ­ur Jˇnsdˇttir minningaror­

Signř M. Jˇnsdˇttir
Signř M. Jˇnsdˇttir

Signý Magnfríður Jónsdóttir - Magga eins og hún var alltaf kölluð - var fædd 19. júlí 1962 og lést 10.nóvember 2017.

 

Hún var dóttir hjónanna Þuríðar Sumarliðadóttur sem lést 12.október s.l. og Jóns Odds Friðrikssonar. Magga átti tvo bræður, þá Friðrik Daníel, maki er Hugrún Einarsdóttir og Bjarki Stefán, maki er Bára Borg Smáradóttir.

 

Maki Möggu var Bergsveinn Reynisson og börn þeirra eru Jón Ingiberg fæddur 28.maí 1988 og Guðlaug Guðmunda Ingibjörg fædd 22.septerber 1991.

 

Barnabörn þeirra Möggu og Begga eru tvö, þau Leo Ingiberg fjögra ára og Móðeiður Erna tveggja ára.

 

Magga var fædd og uppalin á Gróustöðum og bjó þar allt sitt líf.

 

Hún var ábyrgðarfullt, næmt, jarðbundið og skapandi barn og passaði það vel að enginn fór upp fyrir eða niður fyrir girðingu nema með leyfi. Álfar og huldufólk og umhyggja fyrir náttúrunni voru hluti af lífinu og þurfti til dæmis að kenna Sumarliða frænda, sem var hennar besti leikfélagi öll sumur, að hætta að hafa svona mikin hávaða í kringum stóra steina og klappir, en hann vissi hreinlega ekki að hann væri að trufla þá sem þar bjuggu.

 

Magga var mjög ung þegar hún lærði að lesa en bókum og lestri var haldið að öllum börnum á Gróustöðum. Þau Sumarliði sátu gjarnan uppi á hálofti á sumrin og þurfti nánast að henda þeim út þegar sól var, því lesturinn var svo spennandi. Þau spændu upp allt sem þau komust í...allar bækur og tímarit eins og Vikuna, Húsfreyjuna og auðvitað var Basil fursti í miklu uppáhaldi.

 

Sumarliði minnist æskuára þeirra Möggu sem endalausra gæða, að þannig sé Gróustöðum og Gróustaðafólki rétt lýst.

 

Þetta örvandi uppeldi varð til þess að Magga fór snemma sínar eigin leiðir og byrjaði ung að spreyta sig á eigin sköpun og skrifaði dagbækur frá unglingsaldri. Í grunnskóla var hún strax farin að klæðast fötum sem hún hafði saumað eða prjónað sjálf og var ekkert að láta aðra segja sér hvernig hún ætti að vera klædd.

 

Magga var mikil handavinnukona og byrjaði það mjög snemma. Hún átti minningar af sér mjög ungri sitjandi hjá afa sínum að tálga og að vinna með áhöld sem börnum í dag væri ekki treyst fyrir. Kennarinn, Sumarliði afi hennar, var ekki af lakara taginu og leyfði henni óhindrað að prófa sig áfram með ýmiss konar efniðvið og hvatti hana til að láta ímyndunaraflið koma fram í verkum hennar. Og þar var margt að finna enda þekkti Magga öll blóm, stjörnur og stjörnumerki, steina og fugla, en uppáhalds fuglinn hennar var Krían.

 

Magga kláraði grunnskóla, fyrst í Vogalandi og svo á Reykhólum, og lét það duga, þrátt fyrir að eiga mjög auðvelt með að læra en handverkið var það sem heillaði, og bústörfin.

 

Þetta þótti Möggu dásamlegt allt sitt líf. Hún hafði fengið meira af verksviti í vöggugjöf en flestir. Og að sjálfsögðu prjónaði hún allt sem hægt var að prjóna þegar hennar eigin fjölskylda varð til og hennar mesti fjársjóður, þau Jón og Gulla. Og þegar óþekktarormarnir hennar stækkuðu og frítíminn fór að verða meiri jukust afköstin í handavinnunni til mikilla muna og vinir og vandamenn fengu að njóta afrakstursins.

 

Í hennar augum voru jólagjafir ekki eitthvað sem var keypt út í búð. Það skipti ekki máli hvort hún væri að mála, vinna í leður, sauma, prjóna eða í skartgripasmíði, hún var jafnflink í þessu öllu saman.

 

Síðasta handverk hennar var gert seinni partinn í sumar, þegar hún var síðast heima. Það voru auðvitað jólagjafir fyrir barnabörnin, þau Leo og Móu. Þau geta klæðst hlýjum og fallegum ullarsokkum í vetur, síðustu kveðjunni frá ömmu Möggu.

 

Þann 5.september 1981 fór Magga á ball með Upplyftingu í Sævangi. Hún fór með Hugrúnu og Sigurvin á Gilsfjarðarbrekku á Landrover yfir Steinadalsheiði. Það snjóaði talsvert þetta kvöld, svo það var talsverð hálka á heimleiðinni og þau voru lengi yfir. En á þetta sama ball fór líka ungur maður vestan úr Gufudal, á gömlum Bronco, með Einar frænda sinn sem bílstjóra. Þau urðu ekki samferða heim eftir þetta ball, en eftir þetta var ekki aftur snúið og þetta ævintýri varð að 36 ára hjónabandi Möggu og Begga. En á sjálfan brúðkaupsdaginn 26. Desember árið 1988, var sama vonskuveðrið og hefur geysað hér í vikunni og sat presturinn pikkfastur hér í veghliðinu og komst hvorki lönd né strönd.

 

Magga byrjaði að vinna í sláturhúsinu í Króksfjarðarnesi á haustin frá 16 ára aldri og afrekaði það meðal annars að kenna manni sínum að þvo lambskrokka haustið sem þau byrjuðu saman. Var þar aftur verksvitið og það hversu auðvelt hún átti með að kenna öðrum sem heillaði við hana. Hvort sem það var þetta eða burðarhjálp í sauðburði, en hún var mjög lagin við hana, - nutu nágrannar góðs af því - eða það að kenna sjálfboðaliðum að prjóna og sauma. Hún meira að segja gat kennt Begga að prjóna og þá var víst mikið sagt.

 

Seinni árin vann Magga á skrifstofunni hjá Kaupfélaginu þangað til það hætti rekstri árið 2007 en hún hafði svo sem unnið þar með hléum frá unglingsaldri. Þegar kaupfélagið hætti starfsemi lenti það talsvert á hennar herðum að pakka því sem þvi tilheyrði saman og því má með sanni segja að hún hafi verið síðasti starfandi kaupfélagsstjóri Kaupfélags Króksfjarðar.

 

Hjartað sló þó sem sauðfjárbóndi og í listsköpun. Árið 1997 hófs forystufjárrækt og Magga varði heilmiklum tíma með forystufénu, að persónuleikagreina það og koma því vel á legg. Það hefur nú dreifst frá Borgarfirði eystri til Bolungarvíkur og frá Heklurótum til Hornstranda og alltaf kunni Magga allar ættartölur. Að mörgu leyti var hún frumkvöðull með Örninn sinn, kræklinginn og handverkið. Hún byrjaði útflutning á skeljum á undan Begga, þegar hún fór að mála inn í þær og selja í handverkinu.

 

Hún hugsaði í lausnum. Sum eyðublöð sem sauðfjárbændur fylla út í Gæðastýringu í dag eru komin frá Möggu á Gróustöðum, sem hún gerði fyrir búið sitt þegar hún var ekki nógu ánægð með eyðublöðin frá MAST. Þeir fengu svo leyfi frá henni til að gera að sínum.

 

Ein af uppáhalds bókaseríunum hennar á seinni árum voru Discworld bækurnar eftir Terry Pratchett. Úr þeim var ein uppáhalds tilvitnunin hennar:

 

“Hver sá guð sem ekki gerir sér grein fyrir að sauðburður gengur fyrir öllu öðru, er ekki guð sem er þess virði að tilbiðja”

 

Magga var mikill vinur vina sinna. Hún vissi fátt skemmtilegra en að fara á sveitaböll með góðri danshljómsveit og ekki óalgengt að Beggi og Magga væru ein eftir á dansgólfinu ásamt unglingunum. Margir drukknir og ódrukknir unglingar áttu við hana trúnaðarsamtöl á þessum tímum og gaf hún þeim góð ráð sem hjálpuðu til að feta sig áfram á lífsins braut.

 

Gegnum tíðina hefur talsvert af unglingum dvalið hjá þeim hjónum. Magga mat þau mjög mikils og þótti vænt um þau öll og það var gagnkvæmt því mörgum þótti hún vera þeim sem önnur móðir. Árið 2014 bættist svo enn meir í vinafjölskylduna því fyrstu sjálfboðaliðarnir sem þau hjónin fengu til sín komu um haustið, tveir franskir strákar sem voru hjá þeim samfleytt í hálft ár. Þetta var upphafið að miklum ævintýrum, þar sem fólk hvaðanæva að úr heiminum kom til þess að hjálpa til við bústörfin og kræklinginn. Það var ómetanlegt fyrir þau að hitta fyrir konu eins og Möggu, sem veitti þeim nýja sýn á lífið og tilveruna.

 

Hún kenndi þeim nýtni og virðingu fyrir umhverfinu, til dæmis að það væri nóg að setja einn fjórða af uppgefnum sápuskammti í uppþvottavélina, diskarnir yrðu samt hreinir. Hún kenndi þeim að henda engu heldur finna önnur not fyrir það, þótt það væri ekki nema að gefa hundinum að éta. Hún kenndi langflestum að prjóna, burtséð frá kyni eða aldri. Sumir lærðu að sauma sér víkingakyrtla og fóru með henni á víkingahátíð, aðrir lærðu hluti sem kannski koma ekki að miklu gagni úti í hinum stóra heimi, eins og sauðburðarhjálp og að gera rabbabarasultu. Þau elskuðu fiskisúpuna og brúnuðu kartöflurnar hennar.

 

Hún er í dag syrgð í öllum heimsálfum, enda á annað hundrað manns sem hafa lagt leið sína til þeirra hjóna og var Magga þeim yndislegur vinur og fyrirmynd í svo mörgu og svo ótrúlega næm á líðan fólks og ávallt tilbúin til að aðstoða.

 

Víkingar og víkingatímabilið voru henni líka kært áhugamál. En árið 2000 fór Magga á sína fyrstu víkingahátíð. Þar kynnist hún víkingunum og fann útrás fyrir sköpun í handverki, og gat farið sínar eigin leiðir í því. Þá kviknaði fyrir alvöru áhuginn á því að vinna í leður. Hún aflaði sér mikillar þekkingar á klæðnaði og klæðagerð þess tíma. Hún saumaði allan víkingaklæðnað á sig og Gullu, ásamt því að hjálpa sjálfboðaliðunum að gera sína eigin víkingakyrtla,

 

Fjórða desember árið 2013 gerðust undur og stórmerki. Nýtt hlutverk og nýjir titlar voru að verða til fyrir þau Möggu og Begga, en þennan dag kom fyrsta barnabarnið þeirra í heiminn.

 

Magga var frábær amma og þótti barnabörnunum, þeim Leo og Móu, fátt skemmtilegra en að rölta með henni út í fjárhús til að tala við vinina þar, hnoða þá og kjassa. Þar var Leó í essinu sínu að fá útrás fyrir orkuna sína við að gefa vinum sínum að borða. Hún var næm á persónuleika þeirra og átti auðvelt með að láta litlu orkuboltunum líða vel, sama hvort það var úti eða inni.

 

Magga elskaði fólkið sitt og hafði áttað sig á því að það var það sem skipti mestu máli. En bæði eiginmaður hennar og sonur höfðu lent í alvarlegum bílslysum og vissi vel hversu brothætt lífið var og að við værum ekki eilíf.

 

Hún tók því eigin veikindum með miklu æðruleysi, kvartaði aldrei og var sterk fram að síðustu stundu, ávallt með hugann heima á Gróustöðum. Ákveðnin og viljinn vakti aðdáun allra og ekki síst húmorinn sem hún hélt sem lengst í.

 

Henni þótti virkilega erfitt að geta ekki kvatt móður sína með okkur fyrir örfáum vikum en hún vissi þá og nánasta fjölskylda í hvað stefndi og að hún færi brátt í sama ferðalag. Að brátt myndi hún ganga í fjall, fjallið sitt heima.

 

Í Gestaþætti Hávamála var ein uppáhalds vísa Möggu og ætla ég að enda minningarorðin um þessa yndislegu og góðu konu á þeim:


Deyr fé,

deyja frændur,

deyr sjálfur ið sama.

En orðstír

deyr aldregi

hveim er sér góðan getur.

 


ŮurÝ­ur Sumarli­adˇttir minningaror­.

ŮurÝ­ur Sumarli­adˇttir
ŮurÝ­ur Sumarli­adˇttir

Þuríður Sumarliðadóttir var fædd.11.nóvember.1935 og lést þann 12.október. 2017. Hún var jarðsungin frá Garpsdalskirkju 23. október.

 

Foreldrar Þuríðar voru þau hjónin Sumarliði Guðmundsson og Signý Björnsdóttir á Gróustöðum, og átti hún einn bróður, Ásgeir Sumarliðason, sem er látinn.

 

Maki Þuríðar var Jón Oddur Friðriksson og eignuðust þau þrjú börn, þau Friðrik Daníel, maki Hugrún Einarsdóttir, Signýju Magnfríði, maki Bergsveinn Grétar Reynisson og Bjarka Stefán, maki Bára Borg Smáradóttir.

 

Barnabörnin eru orðin 7; Þuríður Signý Friðriksdóttir, Jón Ingiberg Bergsveinsson, Guðlaug Guðmunda Ingibjörg Bergsveinsdóttir,  Sumarliði Gilsfjörð Bjarkason, Smári Gilsfjörð Bjarkason, Svanur Gilsfjörð Bjarkason og Gróa Borg Gilsfjörð Bjarkadóttir og langömmubörnin 5; Friðrik Heiðar Vignisson, Jón Haukur Vignisson, Elínborg Birna Vignisdóttir, Leo Ingiberg Jónsson og Móeiður Erna Jónsdóttir.

 

Þuríður var fædd og uppalin á Gróustöðum og bjó þar allt sitt líf og þar lágu hennar rætur. Móðurhlutverkið og svo seinna ömmuhlutverkið var það allra dýrmætasta í lífi Þuríðar. Börn voru henni afar kær og atvikaðist svo að tvö börn hennar og makar hafa ávallt búið með þeim hjónum hér og svo frumburðurinn sem er alltaf með annan fótinn heima.

 

Foreldrar hennar voru lánsöm eins og hún, að geta verið heima til síðustu stundar. Hún  hugsaði ætíð vel um þau og sérstaklega um móður sína eftir að faðir hennar dó.

 

Þar sem Þuríður var fædd og uppalin í sveitinni þurfti hún líkt og önnur börn á þessum tíma að aðstoða við sveitarstörfin og skepnurnar, lífið einkenndist af mikilli vinnu og var hún alla tíð einstaklega dugleg kona.

 

Hún greindist árið 1955 með lömunarveikina, einungis tvítug að aldri og náði sér aldrei almennilega en gaf þó ekkert eftir og vann mun meira en hún gat í rauninni og var oft undir miklu álagi á árum áður.

 

 

Ljósið sem gaf vonina í þessum veikindum var ungur maður, Jón Oddur, sem kom inn í líf hennar á þessum tíma sem eiginmannsefni. Þrátt fyrir að hún þekkti hann vel frá Garpsdal var það var ekki fyrr en hann bókstaflega festist á hlaðinu á Gróustöðum í skúrasmíði sem ástin kviknaði í alvöru og giftust þau tveimur árum seinna, þann 29. júní árið 1957, í sömu athöfn var frumburður þeirra, Friðrik, skírður.

 

 

Hún var einstök amma, amma sem átti alltaf til tíma, amma sem kenndi barnabörnunum að meta íslenska náttúru og öll þau undur sem henni fylgja og þá sérstaklega fuglana. Það var sko lúxus að hafa ömmu í næsta húsi og eiga dýrmætt athvarf í faðmi hennar. Þuríður var auka-mamma og amma fyrir nágrannabörnin og öllum leið vel nálægt henni. Góðir nágrannar voru gulls ígildi í þessari sveit og fékk hún oft nágrannabörnin í fangið með nær engum fyrirvara en þau voru ávallt velkomin og alltaf tilbúin að koma, enda oftar en ekki heimsins bestu lummur í boði eins og barnabörnin hennar Þuríðar orða það.

 

 

Þá fylgdist Þuríður ávallt vel með öllu sínu fólki fram á síðasta dag og athugaði reglulega um alla. Umhyggju sína sýndi hún alltaf án nöldurs heldur bar kurteisislega fram áhyggjur af því hvort allir fengju að borða og hvort þau væri ekki örugglega búin að þrífa aðeins.  Kisa gamla var einn af bestu vinunum þar til hún fór og fékk sinn skammt af umhyggju og blíðu Þuríðar.

 

 

Á Íslandi eigum við til hvunndagshetjur, fólk sem leggur sig stöðugt fram við að hugsa um aðra, láta hlutina ganga með kærleika og umhyggju en þiggja varla hið minnsta hrós. Þuríður var þannig hvunndagshetja. Hún var alltaf að hugsa um aðra og taka tillit til annarra.

 

 

Allir höfðu mikla matarást á henni og ein birtingarmynd ástar hennar á fjölskyldu og vinum var að elda og baka handa öllum. Allir voru velkomnir og til hennar var svo sannarlega gott að koma og öllum var tekið opnum örmum. Hún var einstaklega gestrisin og varð ómöguleg ef einhver vildi ekki kaffi og orðatiltækið „7 sortir en ekkert til með kaffinu“ hljómaði reglulega í eldhúsinu hennar.

 

 

Og reyndar var það ekki það eina sem hljómaði reglulega í þessu eldhúsi því íslensk dægurlög áttu sinn sess í lífi Þuríðar og uppáhalds tónlistarmennirnir voru Haukur Morthens, Ellý Vilhjálms og Helena Eyjólfs. Tónlistin gaf henni ætíð mikið og hún spilaði sjálf og því varð það mikill missir þegar hún hætti að heyra jafn vel og njóta tónlistarinnar.

 

 Þuríður var húsmóðir fram í fingurgóma og mjög nýtin, saumaði mikið og var flink í höndunum. Hún hafði líka einstakt lag á að láta hluti endast, í hennar búi voru í hversdagsbrúki ýmis áhöld sem Sumarliði faðir hennar smíðaði. Í áranna rás hélt hún til haga alls kyns hlutum sem sumum fundust nú ekkert ýkja merkilegir og frekar hversdagslegir, en eru í dag algjörlega ófáanlegir og orðnir hluti af sögu og minningum sem henni þótti vænt um að geta deilt með öðrum.

 

 Hún var framkvæmdasöm og vildi láta hlutina ganga. Fannst gaman að breyta til og hafa fallegt í kringum sig og elskaði blóm og liti. Og auðvitað varð allt að vera á sínum stað og ekki kom til greina að hlutirnir væru í svörtum eða dökkum litum því þá þoldi hún ekki.

 

Þegar Þuríður og Jón Oddur tóku að reskjast hættu þau búskap og börn þeirra tóku við. Þá gafst meiri tími til að sinna áhugamálum. Þuríði hafði alltaf langað til að ferðast en því miður hafði lítill tími gefist til þess þar sem alltaf var verið að gera við. Hún fór ekki að heiman ef hún vissi að einhver gæti þarfnast hennar heima við né ef bollarnir stóðu enn óhreinir í vaskinum.Hún fór þó í dásamlega ferð sem gaf henni mikið, í Borgarfjörðinn með Ingibjörgu vinkonu sinni að kaupa blóm og svo norður í Djúpuvík að skoða gamlar minjar. Einnig ákváðu þau hjónin að búa sér til ferðabíl og fóru saman tvær ferðir á Snæfellsnes, þar sem hún naut sín vel og dáðist að ólíku landslagi og náttúru og mannlífinu almennt.

 

 Hún lifði í núinu og kunni að njóta þess minnsta sem hins stærsta og fannst lífið ganga helst til hratt í nútímanum og hafði áhyggjur af því, því öllu og öllum vildi hún vel. Hún vildi að fólk staldraði við og nyti þess sem lífið hafði uppá að bjóða og þá sérstaklega náttúrunnar, fallegrar tónlistar, litanna og samverunnar við hvert annað.

 


Ăviatri­i nřlßtinna, sem birst hafa Ý frÚttahluta ■essa vefjar

 

 

Atbur­adagatal

« Nˇvember 2018 »
S M Ů M F F L
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30