Ekki finn ég á vef Hagstofunnar tölur um kvenræði eftir sveitarfélögum - var ég e.t.v. ósjálfrátt að skapa nýyrðið kvenræði sem núna hraut undan fingrum mér, eða var það til? Hitt veit ég, að orðið konuríki hefur eða hafði neikvæðan blæ. Ekki þótti virðulegt fyrrum þegar menn bjuggu við konuríki. Að minnsta kosti ekki virðulegt fyrir karlinn (hér kemur t.d. í hugann Björn í Mörk í Njáls sögu). Gissur gullrass í teiknimyndasögunum í gamla daga bjó við konuríki og Rasmína jafnan með kökukeflið á lofti. Sjálfur hef ég ekki kynnst slíku eldhúsáhaldi persónulega við aðra notkun en útflatningu á deigi í kleinur og smákökur (takist undan glasi eins og það var kallað í uppskriftabókum móður minnar) og þess háttar.

Þórólfur Halldórsson.

Barðstrendingar búa því miður ekki svo vel að þar hafi staðið yfir vegaframkvæmdir um áraraðir, en þau fáu dæmi sem þó eru til af vegaframkvæmdum á Vestfjarðavegi, og að framan eru rakin, gefa ekki tilefni til að hafa áhyggjur af því að vegaframkvæmdir spilli arnarvarpi. Dæmin gefa hins vegar fullt tilefni til þess að krefjast þess af Skipulagsstofnun að hún rökstyðji álit sitt með dæmum. Ekki dugar að taka dæmi af varpi sem hefur misfarist af öðrum ástæðum en vegaframkvæmdum.

Þórólfur Halldórsson.

Klisjukenndir og yfirdrepssamir frasar eru áberandi í áliti Skipulagsstofnunar um mat á umhverfisáhrifum framkvæmdarinnar Vestfjarðavegur (60) milli Eiðis í Vattarfirði og Þverár í Kjálkafirði, Reykhólahreppi og Vesturbyggð, sem stofnunin auglýsti í Morgunblaðinu fyrir helgi. Í áliti sínu segir Skipulagsstofnun m.a.: „Þá er ljóst að þveranirnar eru á svæði sem nýtur verndar samkvæmt sérlögum um vernd Breiðafjarðar, m.a. vegna landslags, en einnig fjörur og leirur, og að mati Skipulagsstofnunar munu fyrirhuguð mannvirki rýra gildi svæðisins.“

Einar K. Guðfinnsson.

Í raun og sanni má nú segja, að með óbeinum hætti hafi verið settur eins konar verðmiði á þann umdeilda Teigsskóg í Þorskafirði. Um vegagerð á þessum slóðum hafa staðið miklar deilur og þær eru ekki til lykta leiddar. Í svari við fyrirspurn Kristjáns L. Möller á Alþingi í gær, mánudag, birti Ögmundur Jónasson innanríkisráðherra upplýsingar sem varpa ljósi á þann viðbótarkostnað sem hlýst af því að fara ekki þá láglendisleið sem um var rætt og kölluð hefur verið B-leiðin. Sú leið er gjarnan kennd við Teigsskóg í almennri umræðu. Hún liggur yfir Þorskafjörð, út með firðinum með þverunum yst við Gufufjörð og Djúpafjörð. Viðbótarkostnaðurinn af því að koma í veg fyrir B-leiðina liggur á bilinu 1 til 5 milljarðar króna. Það er sá fórnarkostnaður sem ríkissjóði (skattgreiðendum) er ætlað að taka á sig með því að hafna B-leiðinni.

Jóna Valgerður Kristjánsdóttir, fyrrverandi sveitarstjóri Reykhólahrepps.

Nýlega kom ráðherra samgöngumála og upplýsti okkur Reykhólabúa um hvar best væri að leggja nýjan veg í Gufudalssveitinni, nú ætti að fara hálsana. Þegar ég flutti í Reykhólasveitina fyrir 15 árum var mikið fjallað um framtíðarvegalagningu sem leysa skyldi af gamla og bratta vegi um Hjallaháls og Ódrjúgsháls. Vegagerðin lagði til ýmsa valkosti sem fjallað var um á mörgum fundum. Fyrsti valkostur okkar sem þá vorum í sveitarstjórn var leið A, eða vegur út Reykjanesið og yfir mynni Þorskafjarðar í Skálanes. Með því kæmu Reykhólar í þjóðbraut, en á þessari leið frá Búðardal til Patreksfjarðar er enginn þéttbýlisstaður annar.

Regína Sigurðardóttir.

Mál er til komið að stjórnvöld opinberi stefnu sína í málefnum landsbyggðarinnar - og segi okkur umbúðalaust hvort samfélögin á landsbyggðinni eigi sér lífs von. Undanfarin ár hefur niðurskurðarhnífurinn verið á lofti. Hörð atlaga hefur verið gerð að grunnþjónustu hvar sem er í dreifðari byggðum. Síðastliðið haust sýndu íbúar víðs vegar um landið hug sinn í verki er þeir slógu skjaldborgir um heilbrigðisstofnanir og heilsugæslustöðvar í sínum heimabyggðum - til þess að mótmæla harkalegum áformum um niðurskurð á fjárveitingum til þessara stofnana. Sem betur fer var tekið tillit til þessara mótmæla, en bara til eins árs. Nú búa stjórnendur þessara stofnana sig undir aðra atlögu.

Kristinn Bergsveinsson.

Einelti gagnvart börnum og unglingum, og vissulega fullorðnum líka, er ólíðandi óhæfa. Gildir ekki hið sama þegar byggðum sem berjast fyrir tilveru sinni eru meinaðar samgöngubætur? Fólk búsett á höfuðborgarsvæðinu ásamt samtökum umhverfissinna og ráðuneyti umhverfismála leggur þessar byggðir í einelti í nafni náttúruverndar. Er fólkið hér fyrir vestan ekki hluti af náttúrunni? Á það ekki sama rétt á samgöngum og aðrir landsmenn? Hafa líffræðingar enn ekki áttað sig á því, að engu máli skiptir fyrir viðkomu arnarstofnsins þótt vegur sé lagður nálægt hreiðurstæðum eða jafnvel yfir þau? Jú, þeir virðast vera farnir að átta sig á því, að minnsta kosti dr. Þorleifur Eiríksson, forstöðumaður Náttúrustofu Vestfjarða.

Fyrir nokkrum dögum sendi Kristinn Bergsveinsson frá Gufudal athugasemdir til Skipulagsstofnunar sem birtar voru hér fyrir neðan. Svar barst Kristni í dag en stofnunin leitaði til Vegagerðarinnar varðandi álit á erindi hans. Svarpóstur Skipulagsstofnunar fer hér á eftir.

Það er orðið langt síðan ég setti staf á blogg en nú get ég ekki þagað lengur (þó sumir vildu það kannski). Það sem mér liggur þungt á hjarta núna, og það mjög þungt, er þróun mála í sveitinni minni, Gufudalssveit. Sú stefna sem vegalagning um Gufudalssveitarhluta Reykhólahrepps er þeim sem hana ætlar að taka með einvaldi sínu til ævarandi minkunnar og skammar, innanríkisráðherranum Ögmundi Jónassyni. Mest sátt og vonir eru við láglendisveg yfir Þorskafjörð frá Kinnarstöðum og þaðan út með Þorskafirði gegnum Gröf og Teigsskóg út á Hallsteinsnes, þaðan yfir Djúpafjörð og Gufufjörð í Skálanes. Þá er komið saman við nýjan veg sem nær samfellt yfir Klettsháls en í Múlasveit er enn kafli fyrir Litlanes þar sem á að fara í framkvæmdir á næstunni.

Össur Sig. Stefánsson.

Nýleg ákvörðun innanríkisráðherra að endurgera gamla og úrelta fjallvegi vekur undrun mína. Árið 1993 fékk fjölskyldan spildu undir Ódrjúgshálsi hjá Samúel Zakaríassyni í Djúpadal fyrir sumarhús. Fjaran frá botni Þorskafjarðar og í Grónes er á náttúruminjaskrá og þurfti ég því að sækja um leyfi Náttúruverndarráðs á þeim tíma. Það fékkst með þeim skilyrðum að landið næði ekki að sjó né giljum og enginn vegur yrði lagður. Var því allt efni og búnaður borið niður stíg með ærinni fyrirhöfn.