Það er orðið langt síðan ég setti staf á blogg en nú get ég ekki þagað lengur (þó sumir vildu það kannski). Það sem mér liggur þungt á hjarta núna, og það mjög þungt, er þróun mála í sveitinni minni, Gufudalssveit. Sú stefna sem vegalagning um Gufudalssveitarhluta Reykhólahrepps er þeim sem hana ætlar að taka með einvaldi sínu til ævarandi minkunnar og skammar, innanríkisráðherranum Ögmundi Jónassyni. Mest sátt og vonir eru við láglendisveg yfir Þorskafjörð frá Kinnarstöðum og þaðan út með Þorskafirði gegnum Gröf og Teigsskóg út á Hallsteinsnes, þaðan yfir Djúpafjörð og Gufufjörð í Skálanes. Þá er komið saman við nýjan veg sem nær samfellt yfir Klettsháls en í Múlasveit er enn kafli fyrir Litlanes þar sem á að fara í framkvæmdir á næstunni.

Össur Sig. Stefánsson.

Nýleg ákvörðun innanríkisráðherra að endurgera gamla og úrelta fjallvegi vekur undrun mína. Árið 1993 fékk fjölskyldan spildu undir Ódrjúgshálsi hjá Samúel Zakaríassyni í Djúpadal fyrir sumarhús. Fjaran frá botni Þorskafjarðar og í Grónes er á náttúruminjaskrá og þurfti ég því að sækja um leyfi Náttúruverndarráðs á þeim tíma. Það fékkst með þeim skilyrðum að landið næði ekki að sjó né giljum og enginn vegur yrði lagður. Var því allt efni og búnaður borið niður stíg með ærinni fyrirhöfn.

Kristinn frá Gufudal.

Vegagerðin leggur til (veglína A) að í mynni Mjóafjarðar sé vegurinn á 14 m dýpi en í Kjálkafirði á 6 m dýpi. Byggja þarf viðlegukanta fyrir pramma sem flytja efni í fyllingu svo að hægt sé að byggja og brúa. Í Kjálkafirði er Tvíhólmi um 600-700 m innan veglínu Vegagerðarinnar. Þar er dýpi 0 m á fastri fjöru og hægt að keyra út efni og byggja brú á hefðbundinn hátt.

Ljótahlíð í Reykhólahreppi þykir afar fögur, segir í pistlinum.

Jóhanna Sveinsdóttir dagskrárgerðarmaður.

« 1 af 2 »

Allt sem íslenskt er þykir agalega merkilegt. Að minnsta kosti í augum Íslendinga. Þess vegna höldum við hátíðlega dag íslenskrar tungu og dag íslenskrar náttúru. Hvort tveggja fléttast svo saman í alíslenskum örnefnum á alíslenskri náttúru. Mörg örnefnanna er ekki auðvelt að læra við fyrstu heyrn. Ætli maður til dæmis að finna á korti Hnífla þá eru þeir norðan Gjóstu, vestan við Gapuxa, skammt frá Skrauti, norðaustan af Kisu og Klifshagavallakvísl. En þótt örnefni hljómi undarlega í fyrstu verða þau æ eðlilegri með aukinni notkun, eins og Trékyllisvík, Surtsey eða Saurbær.

Hildur Jakobína Gísladóttir.

Nú stendur yfir evrópsk vitundarvika um athyglisbrest og ofvirkni (ADHD). Þeir sem eru með ADHD eru með frávik í þeim hluta heilans sem stjórnar athygli og virkni. Það þýðir að taugaboð í þeim hluta heilans eru trufluð (taugaþroskaröskun) og því eiga þeir í erfiðleikum með að einbeita sér, eru eirðarlausir og lenda oft í vandræðum. Orsakir ADHD eru af líffræðilegum toga og hafa ekkert að gera með slakt uppeldi foreldra eða lélegar kennsluaðferðir.

Oddur Guðmundsson.

Það er góð regla að eiga alltaf til „plan B“ eins og kallað er og Vestfirðingum er eiginlegt að hafa alltaf eitthvað upp á að hlaupa. Þetta á við í vegagerð eins og öllu öðru og á við um „leið B“ eins og aðrar leiðir. Þegar vaðið er yfir okkur með frekju og yfirgangi á skítugum skónum verðum við að finna okkur aðra leið. Það er til ágætis plan B við leið B, að vísu nokkru dýrara en samt örugglega ódýrara en jarðgöng undir Hjallaháls.

Kolbrún Pálsdóttir.

Nýlega var haldinn fundur hjá Fjórðungssambandi Vestfirðinga, þar sem lögð var áhersla á bættar vegasamgöngur á sunnanverðum Vestfjörðum (eins og gert hefur verið a.m.k. sl. 20-30 ár). Fundarmenn lýstu ánægju sinni með frumkvæði og sýndan vilja innanríkisráðherra til að höggva á þann hnút sem skapast hefur vegna uppbyggingar Vestfjarðavegar 60. Einnig lagði Fjórðungsþingið áherslu á að áhrif framkvæmda á samfélögin á sunnanverðum Vestfjörðum verði í forgangi og hvergi hvikað frá þeim markmiðum að koma á heilsárssamgöngum á láglendisvegi. Sveitarstjórnarmenn á Vestfjörðum vilja að vegurinn fari þvert um Djúpafjörð og Gufufjörð. Vegagerðin hefur lagt til að farin verði svokölluð B-leið, sem þýðir þverun fjarðanna. Íbúar á sunnanverðum Vestfjörðum hafa sent undirskriftalista til ríkisstjórnar með beiðni um bættar vegasamgöngur og þar með að þessir firðir verði þveraðir. Þeir sem leggjast á móti þessum framkvæmdum eru landeigendur, náttúruverndarsamtök og einstakir þingmenn og ráðherrar.

Einar Kristinn Guðfinnsson.

Niðurstaða Ögmundar Jónassonar innanríkisráðherra varðandi Vestfjarðaveg 60 veldur miklum vonbrigðum. Það má sjá af viðbrögðum heimamanna, sem við höfum séð síðustu dægrin. Í raun felur tillaga ráðherrans í sér að farið skuli með veginn í Gufudalssveitinni um hálsana, Ódrjúgsháls og Hjallaháls. Það er sú leið sem heimamönnum hugnast síst. Ljóst er að vegagerð um hálsana leysir ekki samgönguvandann á þessum slóðum. Markmið vegagerðarinnar hlýtur þó að vera sú að færa vegamál á þessu svæði eins og annars staðar í landinu inn á 21. öldina. Það er samdóma álit heimamanna sem gleggst þekkja til, að tillaga ráðherrans geri það ekki.

Pétur Bjarnason.

Séð út Þorskafjörð, rétt utan við Gröf. Eyðibýlið Teigsskógur sést vinstra megin á myndinni, en þar er nú sumarhús.

Þarna virðist vegarstæði áætlað uppi á bökkunum, þar sem kjarrið er lágvaxið og frekar gisið. Skógurinn er þéttari ofar.

Birkið er komið upp á vegöxlina ofan við Trostansfjörð í Arnarfirði. Hinum megin gengur hægar en vinnst þó.

« 1 af 4 »

Líklega þarf ekki að fjölyrða um ófremdarástandið sem Vestur-Barðstrendingar hafa búið við í vegamálum áratugum saman, svo oft sem um það er rætt og ritað. En lítið annað gerist. Ég viðurkenni að ég gladdist mjög þegar Ögmundur Jónasson tilkynnti, eftir ferð sína vestur í sumar, að nú myndi hann beita sér fyrir „ásættanlegri“ lausn og úrbótum. Þeim mun sárara var að hlusta á það í fréttum RÚV á föstudag að leysa ætti málið með því að þæfast sömu fjallvegina og fyrr og fara leið sem hafnað hefur verið æ ofan í æ af okkur sem eigum að aka þessa vegi og forsvarsmönnum sveitarfélaganna. Þetta er köld vatnsgusa framan í okkur og mun herða hnútana í deilum um þessi mál frekar en leysa þá.

Hrefna Jónsdóttir.

„Leið A hefur töluvert minni áhrif á umhverfið en leið B. Við getum ekki leyft okkur að líta framhjá umhverfisþáttunum. Ef við göngum of nærri náttúrunni verður lítið sem ekkert eftir fyrir komandi kynslóðir. Það verður að hugsa út í framtíðina þegar farið er í svona stór verkefni. Það verður að hugsa um samfélagið í heild“, segir Hrefna Jónsdóttir um kosti í vegamálum í Reykhólahreppi sem hafa verið umræðuefni og deiluefni árum saman.